ALICE BAKKER

StatementAlice W. Bakker smeedt haar beelden in staal, koper en zilver. Zij werkt ook in papier driedimensionaal. Over haar werk zegt zij:

“Beweging is de schepper, het begin, de basis van mijn werk. Zowel het bewegende lichaam als het stromen van water of wolken in de wind. Zelf bewegen, maar ook de beweging voelen in het kijken naar deze beweging. 

Werk ik met staal, dan smeed ik de starre platen staal tot soepele lijven. 

Het snijden van papier is als dansen met het scherp van de snee.”

Zeewierwoud

In Ierland langs de Atlantische kust, als de zeebodem tijdelijk land wordt, verschijnen op de grillige rotsen bizarre vormen van zeewieren. Fascinerend, groot en geheimzinnig. Met een taaie leerachtige structuur, soms half doorschijnend als een huid van vreemde zeewezens. Hoe zou het zijn om tussen deze vormen door te wandelen? 

‘Zeewierwoud’ is gemaakt in de lente van 2020, tijdens de lockdown. De stilte en de afwezigheid van de ruis van alledag, gaven de mogelijkheid tot optimale concentratie. Deze bijzondere omstandigheden zijn van grote invloed geweest op het eindresultaat.

Het tentoongestelde werk is een E.A.
Totaalwerk € 11.900,- (Oplage 3)
Los blad € 5.950,- (Oplage 3)
materiaal Tyvek

Labyrinth

De tijd als labyrint;
‘Wat weten wij van tijd
als we hem meten
met de tikken van een klok?’

€ 32.500,-
materiaal gesmeed CorTenstaal
170 x 143 x 40

Skin to skin: een ontmoeting van beeld en dans

‘Skin to skin’ is een project van Ellen Harmsma (dans), Mimi Soeteman (camera en montage), Alice Bakker (concept en productie) en het beeld ‘Labyrinth’

Ellen Harmsma, de danser, improviseert in haar dans met het beeld. Zij reageert in haar bewegingen op het feit dat het beeld van staal is; bevroren in zijn beweging. Zij laat zich inspireren door de bewegingen die in het beeld gelegd zijn en door hetgeen het beeld uitdrukt. Staal en huid lijken samen te komen. Mede vanuit haar ervaring als beeldhouwer maakt Ellen Harmsma door haar dans aspecten van het beeld zichtbaar. Ongeveer zoals dans een ander licht kan laten schijnen op muziek.

Mimi Soeteman, camera en montage. Haar inspiratie voor het camerawerk is gebaseerd op ‘vorm en tussenvorm’. De chemie tussen danser en beeld wordt niet alleen gevangen door hun dans, hun samenzijn en hun textuur. Maar ook in de ruimte buiten hen, tussen hen, om hen heen. Ook daar valt licht of juist schaduw en ontstaan spanning en schoonheid.

Alice Bakker, concept en productie, is tevens de maker van ‘Labyrinth’.

Muziek: ‘Adagio’ uit de Piano Sonata van Sofia Gubaidulina. 

Piano: GéNIA.